Pisząc i mówiąc o trzech ostatnich książkach poetyckich poetki, w tym o „Zgasło”, krytycy podkreślają, że osią ich tematyki są przeżycia związane z życiem i śmiercią dwóch najbliższych jej mężczyzn, męża i ojca.  O ile jedna z tych książek, Ćwiczenia ze śmierci, rzeczywiście była w zasadzie zbiorem trenów, o tyle następne, takie jak „Zgasło” oraz cykle wierszy w nim reprezentowane, twórczo poszerzają tę tematykę. Można by powiedzieć, że „Zgasło” coś w czytelnikach jednak rozpala, oświetla. Dzięki tej poezji staje się oczywiste to, że śmierć, utrata osoby bliskiej, czy poczucie osamotnienia lub wstrząsającej straty to coś więcej niż tragiczne wydarzenia i poczucie swego rodzaju niesprawiedliwości, którą zgotowało nam życie. Nasze i osób, które odeszły. Przecież sprawy te odsłaniają niezmiernie ważny a mało poznany świat i zaskakujące zakresy wyobraźni czy myślenia. Rzeczywistość każe nam widzieć wiele od nowa i inaczej niż dotychczas. A czytelnicy dzięki w niespodziewany sposób budowanym wierszom mogą wraz z poetką nadrabiać uświadamiane sobie straty intelektualne i uczuciowe, rewidować dotychczasowe zaniedbania, choćby te codzienne i pozornie błahe. Nagle dowiadują się, jak bardzo są ważne.

O autorce: \nZofia Zarębianka – poetka, eseistka, profesor zwyczajny w zakresie literaturoznawstwa na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego.\nAutorka 11 tomów poezji, ale także wielu głośnych książek naukowych z zakresu historii i teorii literatury. Jej wiersze tłumaczono na liczne języki, w tym na hebrajski, ukraiński, czeski, angielski, niemiecki, francuski.\nCzłonek i działacz Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, PEN Clubu, Stowarzyszenia Unia Literacka. 

Potargana melodia\nPoszarpana harmonia\nZerwane struny\nZostają czarne dziury zwątpienia\nW dobro\nZeszyć to jakoś scalić zacerować\nNie zatrzymywać się na poziomie\nLudzkich odczuć\nŻadne inne jednak nie są\nDostępne\nPrzekroczyć przeskoczyć przetworzyć\nPrzekonwertować Ludzkie na Boże\nTylko po co\nCzy Ludzkie nie oznacza Bożego