Pisząc i mówiąc o trzech ostatnich książkach poetyckich poetki, w tym o „Zgasło”, krytycy podkreślają, że osią ich tematyki są przeżycia związane z życiem i śmiercią dwóch najbliższych jej mężczyzn, męża i ojca.  O ile jedna z tych książek, Ćwiczenia ze śmierci, rzeczywiście była w zasadzie zbiorem trenów, o tyle następne, takie jak „Zgasło” oraz cykle wierszy w nim reprezentowane, twórczo poszerzają tę tematykę. Można by powiedzieć, że „Zgasło” coś w czytelnikach jednak rozpala, oświetla. Dzięki tej poezji staje się oczywiste to, że śmierć, utrata osoby bliskiej, czy poczucie osamotnienia lub wstrząsającej straty to coś więcej niż tragiczne wydarzenia i poczucie swego rodzaju niesprawiedliwości, którą zgotowało nam życie. Nasze i osób, które odeszły. Przecież sprawy te odsłaniają niezmiernie ważny a mało poznany świat i zaskakujące zakresy wyobraźni czy myślenia. Rzeczywistość każe nam widzieć wiele od nowa i inaczej niż dotychczas. A czytelnicy dzięki w niespodziewany sposób budowanym wierszom mogą wraz z poetką nadrabiać uświadamiane sobie straty intelektualne i uczuciowe, rewidować dotychczasowe zaniedbania, choćby te codzienne i pozornie błahe. Nagle dowiadują się, jak bardzo są ważne.

O autorce: 
Zofia Zarębianka – poetka, eseistka, profesor zwyczajny w zakresie literaturoznawstwa na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Autorka 11 tomów poezji, ale także wielu głośnych książek naukowych z zakresu historii i teorii literatury. Jej wiersze tłumaczono na liczne języki, w tym na hebrajski, ukraiński, czeski, angielski, niemiecki, francuski.
Członek i działacz Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, PEN Clubu, Stowarzyszenia Unia Literacka. 

Potargana melodia
Poszarpana harmonia
Zerwane struny
Zostają czarne dziury zwątpienia
W dobro
Zeszyć to jakoś scalić zacerować
Nie zatrzymywać się na poziomie
Ludzkich odczuć
Żadne inne jednak nie są
Dostępne
Przekroczyć przeskoczyć przetworzyć
Przekonwertować Ludzkie na Boże
Tylko po co
Czy Ludzkie nie oznacza Bożego