Tytuł debiutanckiej powieści Wojtanisa nawiązuje do tej odmiany pornografii, w której najpełniej dochodzi do głosu poetyka teledysku. Strumień szybko następujących po sobie obrazów, zwykle bardzo sugestywnych, ma więcej wspólnego ze snami niż z linearną narracją charakterystyczną dla większości filmów i seriali. I choć niniejsza książka pod względem formalnym nie naśladuje klipów, które użyczyły jej tytułu (jest do bólu linearna), to jednak za pośrednictwem głównego bohatera wtóruje im w gloryfikowaniu kobiecości