Piata książka poetycka Barbary Strzelbickiej. Zawarte w niej motywy, wracają w każdej z książek: przemijanie, obrazy z dzieciństwa, obserwacje codzienności. We wszystkich pojawia się refleksja filozoficzna, stoicki namysł nad okrutnym pięknem świata. Tom „Pomiędzy” jest chyba najbardziej „filozoficznym” z wydanych przez autorkę tomów, najwięcej w nim rozważań nad zmiennością życia, a jednocześnie najwięcej dystansu wobec tej zmienności.  Ta poezja nie ma w sobie wrzasku, tej zmory współczesności, jest grana na delikatnych tonach, przynosi refleksje, które zostają z nami na dłużej i jeszcze w wielu miejscach jak ów posmak magdalenki z dzieciństwa pozostający nam na czas późniejszy.