To wiersze o ludziach postawionych przed wyborem między ryzykiem przygody a komfortem rutyny, między pozłotą normalsów a tombakiem normików. O ludziach, którzy chwilami dochodzą do stanu, gdy zaczynają żyć swoim własnym algorytmem, a wtedy skutecznie uwalniają się spod presji tego, co także nam wszystkim istotnie zagraża, ale podstępnie twierdzi, że oferuje pomoc i ochronę. Od tego wszystkiego, co być może wykazuje się odwagą, ale tylko po to, aby kazać nam znów cierpieć,  nawołując: „Yes you can”. 

Miotając się między oryginałem, kalką i kopią, pomiędzy matrycą „danych personalizacji” a siecią „ustawień prywatności”, nie przestają być tymi, którzy snują własne opowieści, jak przegrać, żeby wygrać, zerwać z filozofią lamentu, wyrwać się z położenia dryfującej masy, podważając zastane status quo, oswajając nas z brakiem akceptacji wobec tego, co nieustannie zmienia się w zakamuflowane procedury nękania, kontroli, wykluczania i zniszczenia.\nJanina Artman