Jeden z najwybitniejszych XX-wiecznych filozofów niemieckich Ernst Cassirer (1874?1945) przeszedł do historii jako teoretyk form symbolicznych. Jego monumentalna Philosophie der symbolischen Formen (Filozofia form symbolicznych, 1923?1929) nie została (i zapewne już nie zostanie) przełożona na język polski, ale Esej o człowieku stanowi poniekąd skrót tamtego dzieła i jego uaktualnienie napisane w innym czasie (1944), w innym języku i w innym miejscu (w USA, Cassirer bowiem, żydowskiego pochodzenia wrocławianin, w 1933 roku wyemigrował z Niemiec). Autor, zaliczany do neokantystów, postrzega formy symboliczne jako swoistą sieć narzuconą na rzeczywistość i pośredniczącą w jej postrzeganiu. Człowiek nie żyje już w świecie fizycznym, lecz w symbolicznym: w świecie języka, mitu, religii, sztuki, nauki? Nie odnosi się bezpośrednio do rzeczywistości, nie stoi wobec niej ?twarzą w twarz?. Ta sieć to echo Kantowskich form naoczności i kategorii intelektu ?nakładanych? na ?rzecz w sobie?, a zarazem umożliwiających w ogóle jakiekolwiek poznanie. Cassirer uprawia jednak raczej antropologię niż metafizykę. Bardziej niż wyjaśnianie tego odwrócenia ?naturalnego porządku? zajmuje go działalność ludzkiego animal symbolicum wewnątrz sieci. Najwyżej sytuując w kulturze naukę, jest świadkiem i komentatorem jej gwałtownego rozwoju w pierwszych dekadach XX wieku, ale stara się ją ujrzeć w całokształcie form symbolicznych.