Wiersz rodzi się w skupieniu na sensualnym konkrecie albo w skoku w otchłań uogólnień. Agnieszka Rautman-Szczepańska próbuje połączyć te przeciwne metody twórcze w ich odmianach skrajnych: zderzając metafizykę z obserwacją biologicznego mikroświata komórek. Dokonuje ambitnego zamachu na wszystkość, nie tracąc jednak zaufania do wiedzy empirycznej, toteż swą filozofię wysnuwa z lekcji fizjologii, a mostem przez dzielącą te dziedziny przepaść chce uczynić właśnie poezję. Powstają więc poetyckie traktaty z rozważaniami kluczowych zagadnień egzystencji i bytu: genezy i architektury Wszechświata, istoty człowieka i Boga, Słowa i Ciała, przyczyny i skutku, znaku i znaczenia, celu i sensu życia.