Biografia majora Henryka Dobrzańskiego 'Hubala', którego postawa patriotyczna kształtowała się już w okresie nauki szkolnej, kiedy włączył się w działalność polskich Drużyn Strzeleckich. Gdy w 1914 roku wybuchła I wojna światowa, wstąpił do Legionów Polskich dzięki sfałszowaniu roku urodzeniu. Służbę pełnił w II Brygadzie Legionów w 2 Pułku ułanów. Na początku 1918 roku został skierowany do Szkoły Podchorążych II Brygady w Mamajesti. Nauki nie kończy, gdyż zostaje internowany, gdy większość polskiego Korpusu Posiłkowego przebiła się pod Rarańczą przez front austriacki i połączyła z II Korpusem Polskim w Rosji. Po ucieczce z internowania wziął udział w wojnie polsko-ukraińskiej o Lwów i w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie służył w szeregach 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich. Podczas kampanii wrześniowej, major Dobrzański, jako zastępca dowódcy pułku toczył walki z oddziałami obu najeźdźców wkraczających na terytorium Polski. Po kapitulacji Warszawy skierował się w stronę Gór Świętokrzyskich z grupą około 50 żołnierzy. Utworzył jeden z pierwszych oddziałów partyzanckich II wojny światowej, z którym prowadził, wspierany przez miejscową ludność, walkę z niemieckim okupantem oczekując na ofensywę aliancką przeciwko III Rzeszy. 30 kwietnia 1940 roku, Henryk Dobrzański 'Hubal' zginął w czasie walki zaskoczony przez Niemców w czasie biwaku w okolicach Opoczna. Hitlerowcy w zemście za jego dotychczasową działalność zmasakrowali jego ciało i pogrzebali je w nieznanym miejscu.