'Patrz na te arlekiny!' - bo czają się wszędzie, jak powiada ciotka. Błaznują zatem drzewa, słowa, rytuały, rachunki, żarty i obrazy. Wszystko może być zabawą, wymysłem, szalonym towarem wyobraźni.

Z drugiej strony ograniczając nas pęta rzeczywistości, twardej jak gont na dach, która nie pozwala chociażby odwrócić biegu czasu.

Ostatnia powieść Vladimira Nabokova (1899-1977) to wykwintna uczta dla wielbicieli i znawców jego twórczości. Autor serwuje najwyborniejsze wątki, wety zabaw literackich. Kosztujemy najciekawszych jego przemyśleń na temat twórczości artystycznej i magii odwiecznych utarczek męsk-damskich, sycimy się oryginalnymm spojrzeniem na tożsamość i zaświaty, rozkoszujemy w zabawach literackich. I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie jeden szkopuł: przed zaśnięciem próbujemy wraz z bohaterem zawrócić z drogi, którą przyszło nam kroczyć... Wytężamy siły i nic! Rzeczywistość, Przeznaczenie, Strzałka czasu, Bilet w jedną stronę?

I kto to wszystko wymyślił?